Zaburzenia Psychosomatyczne


Zaburzenie psychosomatyczne to odzwierciedlenie, wynikających z osobowości chorego, konfliktów emocjonalnych w patologicznej aktywności danego narządu wewnętrznego. W tym kontekście mówi się o rodzaju nerwicy, tzw. histerii konwersyjnej, objawiającej się zaburzeniami funkcjonowania określonych narządów. W tym rodzaju zaburzeń objawy są traktowane jako symboliczna manifestacja nieświadomych konfliktów wewnętrznych, które mogą objawiać się formie objawów somatycznych. Związane z tym napięcie emocjonalne jest odreagowane w postaci zaburzeń somatycznych.
 
Mechanizm powstawania:
Obecnie przyjmuje się, że aby choroba psychosomatyczna mogła się rozwinąć musi zaistnieć specyficzna konstelacja cech osobowości, rozwijająca się już w okresie dzieciństwa. Objawy obserwowane u osób dorosłych są konsekwencją tego, w jaki sposób wyglądało dzieciństwo danej osoby. Jeśli rozwinięty na bazie wczesnych doświadczeń układ cech będzie związany z określonym typem konfliktu wewnętrznego (który zaistniał w okresie dzieciństwa), zostanie „uruchomiony” poprzez sytuacja stresowa, a do tego nałoży się swego rodzaju jakaś konstytucjonalna słabość danego narządu – wtedy mogą powstać zaburzenia psychosomatyczne. Wymienione trzy czynniki razem stanowią pełne tło etiologiczne.
 
Klasyfikacja zaburzeń:
W chorobach somatycznych, czynniki psychiczne rozpatruje się z dwóch perspektyw, jako skutek lub jako przyczynę. Dlatego w literaturze można znaleźć podział na:
1. Zaburzenia psychosomatyczne – czyli takie, w których choroba fizyczna została wywołana głównie czynnikami psychicznymi. 
2. Zaburzenia somatopsychiczne – czyli takie, w których choroba fizyczna oddziałuje na kondycję psychiczną pacjenta.
 
Podział zaburzeń psychosomatycznych:
1. Nerwice wegetatywne
– czyli choroby, których przyczyną są bodźce psychiczne, np. bóle głowy, których źródłem jest napięcie psychiczne, nawykowe wymioty, jadłowstręt psychiczny, pewne postacie otyłości, itp. 
2. Zburzenia traumatopochodne – czyli choroby, w których podstawowym (ale nie jedynym!) czynnikiem są przeżyte doświadczenia traumatyczne i związane z nimi urazy psychiczne. W tej postaci zaburzeń pacjenci mogą doświadczać chorób serca, owrzodzeń żołądka i dwunastnicy, zapalenia jelita grubego, samoistnego nadciśnienia tętnicze, astmę oskrzelowa czy łojotokowego zapalenia skóry. 
3. Wzmacniające proces chorobowy – czyli choroby, w których czynnik psychiczny może stać się czynnikiem zaostrzającym proces chorobowy. Do tej grupy chorób należą: cukrzyca, nadczynność tarczycy, gościec pierwotnie przewlekły.