Zaburzenia Seksualne


Psychoterapia jest skuteczną metodą w leczeniu dysfunkcji seksualne o podłożu nerwicowym, ponieważ etiologia tych zaburzeń często jest związana z przeżywaniem nierozwiązanych konfliktów emocjonalnych, powstałych na bazie relacji z osobami ważnymi. 
 
Do takich dysfunkcji można zaliczyć: 
brak lub utrata potrzeb seksualnych, 
– anhedonię, czyli niemożność przeżywania przyjemności seksualnej, 
– zaburzenia libido
– zaburzenia erekcji u mężczyzn, suchość pochwy u kobiet, 
– oziębłość seksualna
– anorgazmiawytrysk przedwczesnywytrysk opóźniony
– u kobiet: ból podczas odbywania stosunku seksualnego (dyspareunia), lub niezależny od woli skurcz mięśni znajdujących się wokół wejścia do pochwy wywołujący silny ból odczuwany przy próbie wprowadzenia do pochwy prącia, tamponu albo palca (pochwica), 
– chorobliwe wzmożenie popędu u kobiet (nimfomania), i mężczyzna (satyriasis), 
– impotencjaawersja seksualna.  

 
Leczenie:
We współczesnym piśmiennictwie wskazuje się na przyczyny natury psychologicznej, jako na główne przyczyny zaburzeń natury seksualnej. Dlatego podstawowym i jednocześnie najbardziej efektywnym sposobami radzenia sobie z zaburzeniami seksualnymi jest terapia wglądowa (Kaplan, Sadock). 
 
Inne zaburzenia:
– zaburzenia preferencji seksualnej, czyli zaburzenia seksualne charakteryzujące się dziwacznymi, niezwykłymi, dewiacyjnymi fantazjami lub zachowaniami seksualnymi (parafilie), np. fetyszyzm, tranwestycyzm, ekshibicjonizm, oglądactwo, pedofilia, sadyzm, masochizm, sadomasochizm, i in.
W leczeniu parafilii stosuje się farmakoterapię wspomaganą psychoterapią podczas której pacjent zostaje konfrontowany z rodzajem podejmowanej aktywności seksualnej. Aktywność seksualna ma charakter kompulsyjny, dewiacyjne zachowania w aktywności seksualnej pacjentów wymyka się spod kontroli, jest impulsywna. 
– zaburzenia związane z rozwojem psychoseksualnym i orientacją seksualną: 
• zaburzenia dojrzewania, rozwoju seksualnego, problemy związane z trudnością czy niepewnością związaną z własną tożsamością płciową lub orientacją seksualną (może prowadzić do zaburzeń lękowych lub depresji). Tego typu problemy najczęściej mają miejsce w okresie dorastania zwłaszcza jeśli u osób, które:
* nie są pewne swojej orientacji seksualnej
* po okresie ustalonej orientacji seksualnej stwierdzają, że ich seksualna orientacja zmienia się (niezależnie od posiadanego stażu bycia w stałym związku).
• orientacja seksualna niezgodna z własnym ja (ego-dystoniczna). Problem, który ma miejsce gdy identyfikacja płciowa i preferencje seksualne danej osoby nie budzą jej wątpliwości, natomiast trudność związana jest z nieakceptowaniem a nawet chęcią zmiany takiego stanu rzeczy. 
• zaburzenia związków seksualnych. Tego typu problemy są związane z trudnością w nawiązywaniu i utrzymaniu związku z partnerem seksualnym, która wynika z problemów na tle nieprawidłowej identyfikacji płciowej lub nieakceptowanych preferencji seksualnych.
 
Leczenie:
Psychoterapia zaburzeń powstałych na bazie procesu rozwojowego (także w kontekście identyfikacji płciowej), polega na wglądzie w nieprawidłowy przebieg faz rozwojowych oraz rozwój psychoseksualny.
 
Inne przyczyny mogące współwystępować lub powodować zaburzenia seksualne: 
– cechy osobowościowe, które mogą prowadzić do zaburzeń, tj.: introwersja, depresyjność, agresywność, impulsywność, labilność emocjonalna, ukryte cechy homoseksualne, histeryczne, wyparcie uczuć, negatywne postawy wobec seksualności i własnej płci, nadmierna samokontrola uczuć, brak akceptacji siebie i innych, kompleksy, zaburzenia identyfikacji z płcią. 
– wykorzystanie, gwałt i inne urazy na tle seksualnym. 
– środowisko rodzinne, cechy środowiska rodzinnego, które mogą prowadzić do zaburzeń: nadmierny rygoryzm wychowawczy, któremu towarzyszy przewaga systemu oceniającego nad emocjonalnym, antyseksualna atmosfera, nieudane małżeństwo rodziców, żałoba po stracie rodzica, wrogość między osobami w rodzinie, zaburzona identyfikacja z rolami seksualnymi w rodzinie, niechęć rodziców do dziecka lub jego płci. 
– lęki związane z własną seksualnością oraz własną rolą seksualną w życiu dorosłym.
– uwarunkowania zachowań seksualnych, czyli zachowania seksualne, które w procesie rozwoju stały się odpowiedzią na jakąś trudną sytuację czy doświadczenie, z którym osoba (dziecko) „poradziła” sobie poprzez rozładowanie napięcia seksualnego. Do uwarunkowanych zachowań mogą należeć niektóre praktyki masturbacyjne, rozbudowane i odbiegające od rzeczywistości fantazje erotyczne, a także urazowe doświadczenia z pierwszych kontaktów seksualnych i związków uczuciowych.